
İran, yalnızca coğrafi bir komşu değil; tarihsel, kültürel ve jeopolitik açıdan Türkiye ile aynı stratejik hat üzerinde bulunan bir ülkedir. Asya ile Avrupa arasındaki geçiş kuşağında yer alan bu iki ülke, yüzyıllardır bölgesel dengelerin oluşmasında belirleyici rol üstlenmiştir. Bu nedenle İran’a yönelik her türlü dış müdahale, yalnızca o ülkeyi değil, doğrudan bölge istikrarını ve Türkiye’nin güvenlik alanını da etkiler.
Bugün Orta Doğu’da yaşanan krizlerin önemli bir kısmı, dış güçlerin müdahaleci politikalarının sonucudur. Devletlerin iç dinamiklerine müdahale edilmesi, kısa vadede bazı aktörlere avantaj sağlıyor gibi görünse bile, uzun vadede istikrarsızlık, göç dalgaları, ekonomik kırılganlık ve güvenlik riskleri üretir. İran’a yönelik olası müdahaleler de benzer sonuçlar doğuracaktır. Böyle bir senaryo, sınır güvenliğinden enerji hatlarına, ticaret koridorlarından bölgesel diplomasiye kadar geniş bir etki alanı oluşturur.
Türkiye ile İran’ın aynı kulvarda bulunması, yalnızca coğrafi yakınlıktan ibaret değildir. Her iki ülke de bölgesel bağımsızlığı önemseyen, dış baskılara karşı kendi karar mekanizmalarını korumaya çalışan devlet geleneğine sahiptir. Bu yaklaşım, çok kutuplu dünya düzeninde denge unsuru oluşturur. İran’ın zayıflatılması veya yönlendirilmesi, bölgedeki güç dengesini bozacağı gibi, Türkiye’nin de hareket alanını daraltır.
Ayrıca müdahaleler, halkların iradesini yok sayan bir anlayışı besler. Sorunların çözümünde askeri veya zorlayıcı yöntemlerin ön plana çıkarılması, kalıcı barış üretmez; yalnızca geçici sessizlik yaratır. Kalıcı istikrar, diyalog, karşılıklı saygı ve egemenlik ilkesine bağlılıkla mümkündür. İran’ın kendi iç meselelerinin çözüm yolu da yine İran toplumunun iradesiyle şekillenmelidir.
Bu nedenle İran’a yönelik olası müdahaleleri kabul etmemek, yalnızca bir komşuluk refleksi değil; bölgesel akıl, stratejik öngörü ve uzun vadeli güvenlik yaklaşımıdır. Türkiye’nin çıkarları, çevresinde güçlü, istikrarlı ve bağımsız ülkelerin varlığıyla örtüşür. Aynı kulvarda ilerleyen ülkelerin zayıflatılması, bütün hattın kırılganlaşmasına yol açar.
Sonuç olarak, İran’a dönük dış müdahalelere karşı durmak; bölgesel barışı, siyasi dengeyi ve stratejik istikrarı koruma iradesidir. Bu bakış açısı, yalnızca bugünü değil, geleceğin güvenlik mimarisini de doğrudan etkileyen bir duruş anlamı taşır.





